آن ظهور سلطان توحيد است . و هرچه حق عزّ و علا از بنده بستاند ، و در آن تصرف نمايد بدلى از خود ، باز برساند « انّ فى اللّه خلفا عن كلّ ما فات » . 288 و از اين جهت ، عبادت كه مورث بقاء است ، مقارن زهد مىپايد ، تا هرچه بدان فانى شود ، بدين عوض آن باقى و مدّخر گردد ، و از ترك افعال و خروج از تلبّس « * » بدان استغناى به حق و اكتساب محبت او لازم آيد « وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ » . 289 و به فعل حق فاعل گردد « بى يسمع و بى يبصر و بى يبطش » 290 و از انسلاخ « * » از ملابس « * » صفات مقام بدليّت « * » و تخلّق به اخلاق الهى و اتصاف به صفات رحمانى حاصل آيد ، و مطالعهء جمال و جلال حق روى نمايد ، و محبوبيت او تعالى ، بحصول پيوندد « لا يزال العبد يتقرّب الىّ بالنّوافل حتّى احبّه فاذا احببته كنت سمعه الّذى به يسمع و بصره الّذى به يبصر و لسانه الّذى به يتكلّم . . . » 291 و از فساد آن بقا به بقاى قيّوم كل و تحقّق به انّيّت « * » او كرامت گردد . « و ذلك هو الفوز الاكبر » 292

--> ( * ) تلبس : به اشتباه انداختن . ( * ) انسلاخ : كندن ، جدا شدن . ( * ) ملابس : جامه‌ها . ( * ) بدليت : از ابدال و افراد بىنظير شدن . ( * ) انيت : وجود ، حقيقت .